Στη διάρκεια του 20ού αιώνα είχε λεχθεί ότι η Γαλλία ήταν πάντα άριστα προετοιμασμένη για τον… προηγούμενο πόλεμο. Αποτέλεσμα αυτού του διανοητικού ετεροχρονισμού; Οι εκάστοτε εχθροί έκαναν κάθε φορά «περίπατο» στο έδαφός της και η χώρα «ξελάσπωνε» μόνο χάρη στην πιο εκσυγχρονισμένη μέθοδο πολεμικής σκέψης των συμμάχων της. Τι εναργέστερο παράδειγμα των συνεπειών ενός τρόπου σκέψης στερεοτυπικά παρελθοντοστραφούς, οικοδομούμενου σε δεδομένα του χθες.
Στη σημερινή Ελλάδα η συγκυβερνώσα «υπεύθυνη» ΔΗΜΑΡ θεώρησε την παρούσα συγκυρία πρόσφορη για να βάλει στην πολιτική ατζέντα ζήτημα θέσπισης νέου εκλογικού συστήματος, ολοσχερώς αναλογικού, με στόχο «να διασφαλιστεί και στο μέλλον η συγκρότηση συμμαχικών κυβερνήσεων». Είναι, βέβαια, προφανές πως η εισαγωγή απλής αναλογικής θα μπορούσε να επιβάλει πολυκομματικά κυβερνητικά σχήματα (αφαιρώντας την αυτοδυναμία από το μεγαλύτερο κόμμα), την εποχή που ψηφίζαμε «δικομματικά», δίνοντας αθροιστικά στα δύο μεγάλα κόμματα ποσοστό περί το 80% ή και υψηλότερο, οπωσδήποτε δε στο πρώτο κόμμα πάνω από 40%. Σήμερα όμως; Μια, στοιχειωδώς ρεαλιστική, «αναλογική» προβολή των καταγεγραμμένων εκλογικών τάσεων θα έδινε σύνθεση του Κοινοβουλίου τέτοιας πάνω-κάτω τάξεως: ΣΥΡΙΖΑ περί τους 90 βουλευτές, ΝΔ 85, Χρυσή Αυγή 35, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Ανεξάρτητοι Ελληνες από 15 συν - πλην έκαστος, ενώ οι υπολειπόμενες κοινοβουλευτικές έδρες, 30 περίπου, θα πήγαιναν στα άλλα κομματικά σχήματα (κάποιες εξ αυτών, ενδεχομένως, σε αυτό που καταβάλλεται προσπάθεια να συγκροτηθεί από τον Λοβέρδο και λοιπούς πασοκογενείς).
Βλέπει κανείς αριθμητικά εφικτό - με μια τέτοια, μελλοντικά πιθανότατη σε συνθήκες απλής αναλογικής, σύνθεση του Κοινοβουλίου - να μπορεί να συγκροτηθεί οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα στο οποίο δεν θα συνυπήρχαν, τουλάχιστον, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ; Και μπορεί άνθρωπος χωρίς εξαιρετικά «υπερβατική» σκέψη να θεωρήσει ως πολιτικά δυνατή μια συγκυβέρνηση με Σαμαρά και Βορίδη από τη μια, Λαφαζάνη και Στρατούλη από την άλλη, με Κυρ. Μητσοτάκη και Τσακαλώτο στο ίδιο σχήμα; Επομένως - στην παρούσα συγκυρία, με την ύπαρξη τόσων και τόσο ισχυρών «αντισυστημικών» πολιτικών δυνάμεων, πολιτικών δυνάμεων δηλαδή που δεν θα δέχονταν οι ίδιες να λειτουργήσουν ως κυβερνητικοί εταίροι ή δεν θα γίνονταν δεκτές ως τέτοιοι από τα άλλα κόμματα - μήπως η υιοθέτηση ολοσχερώς αναλογικού συστήματος δεν θα ευνοούσε αλλά, αντίθετα, θα καθιστούσε απολύτως αδύνατη τη συγκρότηση κυβερνητικών Περισσότερα
Πηγή: http://www.tanea.gr/
Πηγή: http://www.tanea.gr/
Δημοσίευση σχολίου