Στη μακρά περίοδο της Μεταπολίτευσης η Κύπρος, και το Κυπριακό, ήταν το σημείο αναφοράς του ελληνικού πολιτικού ηρωισμού. Ηταν το τελευταίο κύτταρο ενός ελληνισμού που ξεπερνούσε τα όρια του ελλαδικού κράτους, πρόσφορο για ιστορικές φαντασιώσεις. Ηταν και το έμβλημα της τελευταίας μάχης που έδωσε ο ελληνισμός το 1974, την οποία ναι μεν την έχασε, μπόρεσε όμως να την κεφαλαιοποιήσει και από την ήττα να παράγει την υπεραξία μιας ψυχικής νίκης. Η σκιά του Κυπριακού κυκλοφορούσε στην πολιτική σκηνή της χώρας για να υπενθυμίζει πως η υπόθεση του μεγάλου ελληνισμού ήταν ακόμη ζωντανή. Ηταν η «κόκκινη γραμμή» της υψηλοφροσύνης μας. Το τραγουδούσαμε, το θρηνούσαμε, ριγούσαμε στο άκουσμά του. Κανείς δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την τραγική αξία του «χρυσοπράσινου φύλλου».
Μπορεί η Ελλάδα να μην είχε συγκρουστεί στρατιωτικά με την Τουρκία μετά το 1922, όμως τα γεγονότα του 1974 την υποχρέωναν να ξοδεύει κάθε χρόνο κάτι δισεκατομμύρια σε εξοπλισμούς. Η σπασμένη από τη συγκίνηση φωνή και το δάκρυ του Τάσσου Παπαδόπουλου όταν έλεγε «Οχι» στο σχέδιο Ανάν, αυτήν την τραγική αξία προσπάθησαν να σώσουν. Κατάφεραν να συσπειρώσουν ένα μέρος του κοινού, τους εσαεί υπερπατριώτες της χώρας μας, όμως έχασαν σημαντικά στους δείκτες ακροαματικότητας. Ο κυπριακός ελληνισμός μπορεί να μη δέχτηκε να μετατραπεί σε τμήμα μιας κοινότητας, όμως είδε την τραγική του αξία να συρρικνώνεται καθώς το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης αποσυρόταν για αλλού. Ενα πρόβλημα που διαιωνίζεται ως άλυτο, καταχωρίζεται στα αρχεία της Ιστορίας ως άλυτο και ξεχνιέται μαζί με τα υπόλοιπα που έχουν λυθεί.
Η τελευταία απόπειρα παραγωγής τραγικής υπεραξίας από την Κύπρο άρχισε λίγους μήνες πριν και έκλεισε με το δάκρυ του Προέδρου Χριστόφια, πριν από λίγες μέρες, στο διάγγελμά του για το Μνημόνιο. Είχε κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι του για να το αποφύγει, σε αντίθεση με την ακυρωμένη πολιτικά ελληνική πολιτεία, αυτός απευθύνθηκε αρμοδίως στην Κίνα, τη Ρωσία και όπου αλλού για να γλιτώσει από τους ανάλγητους Γερμανούς και, αν δεν τα κατάφερε κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν προσπάθησε. Στο κάτω κάτω, η ιστορία του Κυπριακού είναι μια αλυσίδα αποτυχημένων προσπαθειών οι οποίες όμως δεν έπαψαν να συγκινούν και να εμπνέουν για μερικές ακόμη προσπάθειες.
Οι παρ' ημίν οραματιστές της Ελλαδάρας, από τον κ. Μαριά ώς τον ΣΥΡΙΖΑ, τις μαοϊκές του συνιστώσες και τους ευγενείς νοσταλγούς της σοβιετικής πατρίδας προσπάθησαν να κεφαλαιοποιήσουν την τραγική χειρονομία. Δε Περισσότερα
Πηγή: http://www.tanea.gr/
Πηγή: http://www.tanea.gr/
Δημοσίευση σχολίου